Zusätzlich zu den allgemein anerkannten Bücher des Alten Testaments, gibt es einige Schriften, deren Glaubwürdigkeit lange von den Theologen bezweifelt bzw. umstritten gewesen ist. Sie werden meistens in Ordnung befunden, aber ihre hebräischen Vorlagen sind nicht vorhanden. Sie sind alle nur in griechischer Fassung überliefert worden, oder unmittelbar auf Griechisch geschrieben.
Nach dem babylonischen Exil und die Rückkehr eines Teiles der Nachkommen der alten Herrscherschicht in das Land Israel, nahm die Verwendung des Hebräischen als Umgangssprache immer mehr ab. Stattdessen fing man an untereinander das ziemlich ähnliche Aramäisch zu reden. Nach dem Untergang des Perserreiches durch Alexander den Großen aus Mazedonien, wurde das Griechische im ganzen Nahost zur gemeinsamen Sprache. Die Israeliten hatten sich inzwischen über das ganze Reich zerstreut, und hatten überall die örtliche Sprache gelernt. Untereinander redeten sie fortan auch auf Griechisch. Hebräisch wurde nur noch beim Gottesdienst gebraucht.
Im Iran übernahm das Haus der Arsakiden die Herrschaft von den Mazedoniern. Griechische Zuwanderer verwalteten das heutige Afghanistan unter dem Namen Baktrien. Anatolien war in mehreren griechischen Königreichen zerteilt. In China herrschte die Ch’in-Dynastie. In großen Teilen des jetzigen Deutschlands wurden Germanen ansässig.
In der Theologie wird der Begriff ‚Kanon‘ für eine Liste gebraucht, die vertrauenswürdige Sachen untereinanderstellt. Deshalb ist der Kanon des Alten Testamentes die Liste mit den 39 Titeln, die oben besprochen wurden. Am Ende des 1. Jahrhunderts nach Christo haben jüdische Schriftgelehrte den Kanon festgestellt. Die Christen haben diesen Kanon unmittelbar übernommen. Juden und später Protestanten haben die griechischen Bücher aber als deuterokanonisch (zweitrangig) oder sogar als fragwürdig betrachtet, und halten manchmal nicht so viel davon. Für Katholiken und Orthodoxen aber sind diese Schriften vollends Teil der Bibel, und werden auch in den Gottesdiensten gelesen.
Die griechischen Schriften sind noch nicht in völligen persischen Bibeln erschienen, aber sie sind schon einzeln übersetzt worden.
به اضافه کتابهای رسمی عهد عتیق یک عده ای نوشته وجود دارد که مقام اعتبار آنها موضوع بحث بین لاهوتیان واقع میشده و هست . این کتاب ها را از لحاظ دینی درست میدانند اما متن اصلی آنها به زبان عبری موجود نیست . همه آنها از طریق زبان یونانی واگذار میشده است و برخی از آنها مستقیما به زبان یونانی تألیف شده است
پس از اسارت در دیار بابِل و بازگشت گروهی از فرزندان طبقات اشراف اسیر شده به سرزمین اسرائیل گویش به زبان عبری کم کم از کار میافتاد . بجای آن مردم به زبان اَرامی یا سُریانی کهن باهم صحبت میکردند . پس از سقوط قلمرو شاهنشاهی هخامنشی به دست اسکندر مقدونی زبان یونانی در تمام خاورمیانه مسلط شد و حتی میان بنی اسرائیل که همه جا پراکنده شده بودند و همه جا زبان محلی را یاد گرفته بودند معمول شد که به یونانی باهم گفتگو کنند . زبان عبری دیگر فقط برای مراسم کنشت به کار می رفت
دوره انحطاط دودمان مقدونی همزمان با آغاز سلطنت اشکانیان در ایران زمین بود و خاک افغانستان فعلی به دست مهاجرین یونانی اداره می شد که این کشور را باختر می نامیدند
در علم الهیات واژه قانون برای دسته بندی به کار میرود که موضوعات معتبری را در یک ردیفی نشان بدهد . بنا بر این قانون عهد عتیق همان فهرست ۳۹ کتابی است که رفت . اینها کتابهای قانونی اولی به حساب میآید . خاخام ها در پایان قرن اول میلادی قانون کتب مقدس را تعیین کردند و نصارای زمان این فهرست را همچنین قبول کردند . کلیمیان و پروتستان ها اکنون کتابهای یونانی را قانونی ثانوی یا حتی مشکوک میدانند و عموما به آنها چندان توجه نمیکنند اما کاتولیکان و ارتدکس ها آنها را جزو کتابمقدس میدانند و در کلیسا هم میخوانند
فهرست این نوشته ها به قرار ذیل است به این مسأله گوشزد میشود که اینها تا کنون لای جلد های چاپی کل کتابمقدس به زبان فارسی منتشر نشده است اما ترجمه ها جداگانه موجود می باشد